Blog

Photo
met verslaggever Renee van Heteren
30 juni 2015: INTERVIEW BNR

Vandaag een interview gegeven aan Renee van Heteren van BNR. Welke problemen ontstaan er concreet nu de banken in Griekenland gesloten zijn. LINKJE: http://bit.ly/­BNRinterview30juni2015
Photo
Achilles hiel Griekenland
Photo
Photo
olive oil transport
Diner met Eryn Balch, Eataly NY, maart 2014
met Eryn Balch, VP NAOOA
JAMMER JOH!

maart 2014 - Door Gregor Christiaans 1:00 pm geen reacties
Vier clean sweeps tijdens de Olympische Winterspelen! Vier keer goud, zilver en brons voor de driekleur; heeft u het gezien? VIER. Fantastisch, geweldig, chapeau. Mag ik dat zeggen? Nee, dat mag ik niet zeggen, alleen Mart Smeets mag dat zeggen, maar goed.

Jammer dat de binnenlandse en buitenlandse media daar anders over denken. Al gauw was het niet meer een verdienste van de schaatssport, maar een schande. Hoe halen de Nederlanders het in hun hoofd om zo goed te trainen, goede coaches aan te nemen, te investeren in de sport en de sport zo uitbundig te promoten? Dat kan natuurlijk helemaal niet. De Nederlandse Calvinistische Mentaliteit (NCM) had natuurlijk liever gezien dat de successen van onze Nederlandse meiden en jongens beperkt zouden blijven tot een clean sweep bij de jaarlijkse poalloap wedstrijden in Tietjerksteradeel. Ook een Franse official wist in het AD te melden dat het not done was, die clean sweeps van the Dutch. Niet goed voor de sponsoren, voor de toeschouwers en voor de sport! Wat een aperte onzin.

Het ging wel erg ver toen ook de zeer gerespecteerde Wall Street Journal vond dat de Nederlanders naast de gouden, zilveren en bronzen plak, nog een 4de medaille moesten krijgen: die van opportunisme. Hoe halen ze het in hun hoofd. Slechte verliezers. Bah.

Toch begrijp ik het wel. LEES VERDER: http://bit.ly/­1gAJRvv
Photo
NY olive oil tour
Photo
Photo
Keep Calm And Carry On!

Photo
OLIJFOLIE? GADVER!

Dat olijfolie gezond is, weten we inmiddels wel. Dat er nog een hoop te leren valt, ook. Als ik zie hoe er gestrooid wordt met olijfolie termen… my God.

Zo zag ik laatst een winkel die niet alleen extra vierge olijfolie verkoopt, maar ook premium extra vierge olijfolie en zelfs ultra premium extra vierge olijfolie. De grootste kolder natuurlijk. Er bestaan maar 4 gradaties, beste mensen. Van hoogste naar laagste kwaliteit is dat extra vierge olijfolie, vierge olijfolie, olijfolie en Pomace (Spanje) of Sansa (Italië). Niets ultra premium of premium of zelfs extra EXTRA vierge zoals ik ook eens gelezen heb. Dat laatste is een initiatief van een aantal Australische olijfolieboeren. Gedachte erachter is om consumenten te leren dat niet alle extra vierge is wat het moet zijn, namelijk…..ehm….extra vierge!!!

Ik was natuurlijk wel benieuwd naar de reden van die prachtige benamingen. Premium en ultra premium moet dan toch wel erg goed zijn. Ik kon slechts 2 duidelijke verschillen waarnemen: de verpakking en de prijs. En dat is natuurlijk prima. Dat er mensen zijn die zo gek zijn om €185,- voor een fles olijfolie te betalen moeten ze vooral zelf weten. De fles is in ieder geval prachtig! Met handtekening, gegraveerd, een ‘jasje’ er omheen, briljant. Vooral briljante marketing natuurlijk. Maar geloof me, het is alleszins geen zekerheid dat het ook echt goede olijfolie is.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in het begin ook de term de ‘Grand Cru’ onder de olijfoliën heb gebruikt voor een olijfolie. Slaat nergens op. Grand Cru bestaat wel maar is een officiële benaming voor een zekere kwaliteit in wijnen. WIJNEN ja, niet OLIJFOLIE. Olijfolie heeft veel overeenkomsten met wijn, maar Grand Cru is er geen van. Al doende leert men zullen we maar zeggen.

Dit verhaal vertel ik vaak en graag bij presentaties en tastings. De vraag die ik daar mee gelijk uitlok is natuurlijk: ‘wat is dan goede olijfolie en waar moet ik dan op letten in de super. Vertel ons dat nou gewoon!’ Tja en daar laat ik het afweten. Belachelijk? Flauw? Suf? Misschien. Mensen moeten het zelf ervaren vind ik. Ga naar de super, koop een fles, ruik en proef. En als je iets vreemds ruikt of proeft, als het niet lekker is, als, nou ja, als het gewoon vies is, draai dan de dop terug. Of stop er een kurk in, doe er iets mee, maar ga vooral terug naar de winkel. En eis een nieuwe fles. Of eis je geld terug. Doe in ieder geval iets. Gecompliceerd is het niet. Althans, zolang het over een vieze reuk of smaak gaat. Als de olijfolie te bitter is of veel te scherp, dan is dat geen negatieve afwijking. Dan voldoet de olie niet aan je smaak. Zij kan dan hoogstens uit balans zijn. Overigens moet je er dan ook maar vanuit gaan dat de olijfolie is getest in een officieel laboratorium en voldoet aan de labwaarden voor een extra vierge olijfolie. Inderdaad, ook daar MOET een olijfolie aan voldoen voordat ‘extra vierge’ op het etiket mag. Zo fraudegevoelig als de pest natuurlijk. Immers, wie controleert dat?

Enfin, welkom in de wondere wereld van olijfolie. Ik moet toch eens een boekje over retail olijfolie schrijven à la Harold Hamersma met zijn wijnen. Prachtig boekje. Al is het alleen al de schrijfwijze! En Grand Cru’s kun je daar wel in vinden.

Daar wel!

Veel succes met proeven en slurpen! Gracias,


Photo
GRIEKENLAND, MOOI FAILLIET!

23 april 2013 - Griekenland is failliet, dat is inmiddels wel een feit lijkt mij. Ondanks dat onze Europese ministers blijven volhouden dat het niet zo is, trust me: it is! Maar het blijft een mooi land. Voor diegene die naar aanleiding van deze kop een column verwachtten waarin staat dat het prima is dat Griekenland failliet gaat, dat ze lekker met de drachme aan de slag moeten en dat Grieken toch allemaal siësta vierende luiaards zijn….pech! Toch blijf ik mij op mijn tripjes naar onder andere Griekenland verbazen over de verschillen met Nederland. De vraag is dan ook: zijn deze verschillen aanleiding voor het faillissement? Tenslotte hebben wij hier in Nederland ook problemen zoals een muurvast zittende huizenmarkt.

Een ‘zoek de 7 verschillen’ tussen Griekenland en Nederland is op zijn plaats. Op macro niveau wordt dit al dagelijks gedaan dus laten we het op micro niveau proberen. Voor het gemak beginnen we met de vergelijking van luchthavens. Bijvoorbeeld met de ‘bewakers’ van de detectiepoortjes en ‘checkers’ van je boarding pass. De mensen met de bekende ‘V’ op hun revers zijn niet de meest vrolijke mensen die ik op Schiphol meemaak (daarom vertrek ik graag vanaf 010…). Ze zijn vooral lekker met elkaar aan het keuvelen en kijken streng (althans dat proberen ze). Vervolgens loop je door het detectie poortje. Hopelijk gaat er geen alarm af. Ze hebben thuis waarschijnlijk alle seizoenen van Cold Case, NYPD en God weet wat nog meer op dvd. Het liefst zouden ze zeggen ‘ spread them!’

De bewaker op Thessaloniki airport ( een zeg maar grote bushalte) daarentegen sprak keurig Engels, zag dat ik verlaat was en redelijk verhit vanwege het rennen. Hij stelde me gerust en wees mij erop dat ik net om de hoek nog een kop koffie kon drinken of iets verderop in een lekkere luie stoel kon neer ploffen om tot rust te komen. Had hij niet hoeven doen natuurlijk. Ik was hem dankbaar. In het vliegtuig ook een aangename sfeer: klassieke muziek voor en na start en landing. Goede kwaliteit ook. Nieuwe vliegtuigen, heerlijk.

Van Thessaloniki door naar Heraklion, Kreta. (Komt erg goede olijfolie vandaan kan ik u zeggen). Eenmaal geland op Heraklion airport komen de verschillen pas goed naar voren. Heel veel lege
taxi’s op de standplaats. Veel dorpen meer en meer uitgestorven. Tuurlijk, het is ‘off season’. Echter, veel bedrijfjes en winkels zijn permanent gesloten. Restaurants draaien slecht, veel faillissementen. Onder andere in het feestdorp Chersonissos. Gelukkig is daar star beach en hebben wij als Nederlandse culturele ambassadeurs Jokertje, Matsu-Matsu en Barbie. Komen er in de zomer wellicht nog toeristen.

Zijn er goede ontwikkelingen te melden? Jazeker! Arke Fly gaat vanuit Amsterdam rechtstreeks vliegen op een piepklein provinciestadje in het oosten van het eiland, Sitia. Hierdoor wordt dit werkelijk prachtige gebied wellicht ontdekt door toeristen. Boek die vlucht! En rij dan gelijk even door naar Zakros en Xerocampos. Daar hebben mijn schoonouders nog een werkelijk briljant huis te koop staan. nog niet verkocht, want op de Griekse huizen markt heerst natuurlijk ook een crisis…. Hebben we toch nog een overeenkomst!

"COME FLY WITH ME"

Photo
"COME FLY WITH ME"

2 april 2012 - Het was weer zover. Vorige week mijn jaarlijkse inkooptrip naar Griekenland. Normaal gesproken een vluchtje van 3 uur naar Kreta. Nu moest ik ook naar Thessaloniki. In deze barre tijden (qua kou dan, niet qua crisis), is een rechtstreekse vlucht op Heraklion Kreta onmogelijk. Dus werd het Amsterdam-Zürich-Athene-Thessaloniki. Volgende dag door naar Heraklion en wat later weer terug via Athene naar Amsterdam. Vreselijk saai. Zucht. Ik heb nooit begrepen waarom mensen die veel vliegen dat leuk vinden (behalve de piloten en stewardessen dan, ik neem aan dat zij het heeeeeel leuk vinden).

Twee zaken vind ik altijd weer opvallend. Ik maak het keer op keer mee. Ik ben benieuwd of 'frequent' flyers dit ook herkennen of dat ik het mij allemaal maar inbeeld:

1) airline crew talks:

Het is altijd leuk als je op een vliegveld bent om een beetje om je heen te kijken. Al is het alleen maar om verschillen te spotten bij airline crews die voorbij huppelen. En het is mij vaker opgevallen: waarom, ja, waarom praten KLM crews altijd zo ongelooflijk hard???? Ik kan werkelijk letterlijk volgen wat ze te melden hebben. Wellicht ben ik selectief doof omdat ik niet bij uitstek een KLM fan ben? Afgezien van het feit dat wat ze zeggen volstrekt niet interessant is, vond ik het op zijn zachts gezegd opvallend. misschien is het een typisch verschijnsel in de internationale luchtvaart? Nee, ik merk het niet bij crews van Singapore Airlines, Lufthansa, Aegean of enig andere concurrent. Misschien is het iets dat speelt bij Nederlandse airline crews? Nee, ik zie het niet bij Transavia. Opvallend dus. Iemand een idee? En dan heb ik het niet eens over de snelle tred en het strak voor zich uitkijken van de crew. Daarnaast zat ik een keer op een vlucht van initieel Transavia, maar uitgevoerd door KLM personeel. Ik vond het genant om te zien dat een klm steward de werkwijze van Transavia aan het afkraken was (gaat geloof ik over een andere manier van tellen van passagiers in de kist). Nog erger, de opperhoofd stewardess zei er niets van. Arrogantie?

2) de bagage controle:

In Nederland wordt deze door een particuliere organisatie uitgevoerd. Ik noem ze even de V-tjes. Hiermee doelend op de V-tekens op de desbetreffende jasjes. Aardig hoor, maar een aantal is toch wel erg, laat ik zeggen, apart. Afgekeurde politie agenten denk ik soms wel eens. En dan heb ik het niet alleen over de fysieke gesteldheid van een aantal. Als ik gecontroleerd zou worden en ik ren hard door het detectie poortje, bIjft mijn achtervolger in het poortje steken... Gezien de strengheid waarmee ze kijken en het staccato waarin ze praten denk ik dat ze alle seizoenen van NCIS, CSI Miami, CSI New York en wat al niet meer voor pulp, op DVD hebben en dit graag voor de spiegel helemaal meespelen (een soort Johnny English (http://bit.ly/­Ig9Je9). Toegegeven ze kauwen geen kaugum. Dat zie ik ze wel op andere vliegvelden doen. Vreselijk irritant.

Ik denk dat ik mij er maar bij neer moet leggen. Vliegen is niet leuk. En de tijd op het vliegveld ook niet. Behalve dan om je heen kijken. En de tips over leuke restaurantjes, wat ze kosten, en hoe warm het zwembad water is tot je nemen. Die komen van de KLM crew, en passant….zucht.

Photo

Managementboeken

Photo
MANAGEMENTBOEKEN, GEK WORD IK ER VAN!

13 januari 2012 - Managementboeken, ik word er gek van. De ene goeroe heeft er één uitgebracht of de volgende heeft er alweer één klaar. En alle omslagen melden dat het the number 1 is in Amerika, vol lovende kritieken van de NY Times en binnenkort zelfs als musical te zien is op Broadway…

Als je als manager al die verhelderende boeken moet lezen heb je geen tijd meer om te managen. Dat schiet ook niet op. Maar goed, de goede boekenschrijvers moeten niet onder de kwaden lijden. Een boek uit de categorie managementboeken dat ik wel in één keer heb uitgelezen (hoogst uitzonderlijk) is het boek: Calimeromarketing van Karen Romme. Hoe kun je als kleine ondernemer gebruik maken van tactieken om grotere jongens te verslaan. Guerrilla marketing, heerlijke term – komt het toch nog van pas dat ik een blauwe maandag aan de Koninklijke Militaire Academie heb gestudeerd.

In het boek word aanbevolen om vooral niet alles zelf te doen. Zoek slim naar hulp. En niet gelijk PWC of KPMG, maar bijvoorbeeld studenten die als (afstudeer)project een ondernemingsplan moeten schrijven. Ik heb dit zelf ook moeten doen ten tijde van mijn studie – althans studeren, mijn vader vond het meer leren, omdat het een HBO-opleiding was en geen universiteit. Studenten zijn niet duur en je hebt gelijk de nieuwste ideeën op bijvoorbeeld marketinggebied in huis. Dacht ik.

Ik heb twee studenten in huis gehad van een hogeschool (nee, ik noem geen namen). Maar wat ik daar meemaakte was werkelijk gênant. Aangezien ik vaker studenten begeleid heb, weet ik een beetje hoe het spel werkt. Echter het rapport dat deze heren presenteerde was onvolledig, onjuist en gebaseerd op verkeerde feiten! Sterker nog, het was een marketingplan zonder conclusies en zonder een plan van aanpak. En dan heb ik het nog niet eens over de schrijf-, taal- en stijlfouten. Wel een aanbeveling: olijfolie is toch gezond? Moet je ‘iets’ met Pink Ribbon doen… Briljant advies.

Als klap op de vuurpijl gaf de begeleidend docent aan dat het rapport voldeed aan de eisen van deze hogeschool. En dat gezien de beperkte informatie die voorhanden was. ‘Beperkte informatie voorhanden’; je leest het goed. In dit digitale tijdperk is het natuurlijk onmogelijk geen goede data te verzamelen over de olijfoliemarkt in Nederland, in de wereld en welke concurrenten er zijn. Let wel, het was een afstudeerproject!
Om te kijken of ik nou gek was, heb ik het rapport ook door enkele collega-ondernemers laten lezen. Zij kwamen gelukkig tot dezelfde conclusie als ik: prutswerk. Ik heb het hele rapport teruggestuurd met mijn aantekeningen. Kon er niets mee.

Nu begrijp ik waarom Inholland ter discussie staat, Hogeschool van Amsterdam in de problemen zit en de hogeschool voor de journalistiek Windesheim afgestudeerden terug moet laten komen om alsnog conform de richtlijnen af te studeren. Prutswerk? Misschien. Ik hoop alleen dat de Hoge Hotelschool in Den Haag wel braaf alles op orde heeft gehad. Anders mag ik na twintig jaar ook terugkomen. Zal toch niet?
Photo

Biologisch, natuurlijk!

Photo
BIOLOGISCH, NATUURLIJK!

23 december 2011 - ‘Lekker hè, helemaal biologisch!’, zei de mevrouw van de bediening. Ik kreeg dit ongevraagd naar mijn hoofd geslingerd toen ik heerlijk zat te lunchen. Het was inderdaad genieten, een mooie pasta met alleen olijfolie, peper, zout en Parmezaanse kaas. Heerlijk! Daar een mooi glas Pinot Grigio bij, fantastisch. Genieten in al zijn eenvoud. Tot deze opmerking… Ik was helemaal van slag! ‘Oh oké, biologisch zegt u? Nou inderdaad, veel lekkerder nu ik dat weet.’ Onzin natuurlijk. Sterker nog, bij een test met bio- en niet bio-appeltjes bij de ‘Appie’ waren de eerstgenoemden helemaal niet lekkerder. Wel kritisch blijven hè!?

En dan heb ik het alleen over biologisch. Wat dacht je van macrobiotisch, ecologisch, biologisch-dynamisch, fair trade, verantwoord gevangen vis, etcetera? Als consument zie je door de onbespoten bomen het ecologische bos toch niet meer?

Ik heb er nog één: plantaardige neurobiologie. Plantaardige neurobiologen beweren dat planten geen passieve wezens zijn, maar dat ze bewegen en ook reageren op prikkels van buiten af (*). Klopt volgens mij wel. Een zonnebloem reageert wel op een prikkel van een schoenmaat 42. Een Toscaanse wijnboer heeft 48 boxen in zijn wijngaard staan met klassieke muziek. Geweldig, Mooi glas Classico zal dat opleveren. De mogelijkheden zijn legio, afgewisseld met af en toe The Beatles krijg je een mooie frisse aardbeiensmaak – strawberry fields forever.

Ben ik dan anti-biologisch? Nee, natuurlijk niet. Het liefst heb ik alles biologisch! Geen chemische processen en liefde voor de natuur is een groot goed en dat moeten we zo houden. We moeten ons echter niet blind staren en alles klakkeloos aannemen. Verantwoorde vis uit Canada heeft behoorlijk wat mijlen afgelegd om hier te komen. Het wordt hier niet klimaatvriendelijk heengevlogen met een zweefvliegtuig of verscheept met een zeilboot. En als de boot half geladen is dan is het ook niet goed. En loopt er een weg door de biologische wijngaard waar auto’s en vrachtwagens doorheen denderen? En de buurman van de boer, spuit deze wel en komt er met een vleugje wind uiteindelijk toch een beetje meuk op zijn druiven? Wel kritisch blijven hè.

Biologisch is lekker, vindt men. Ik kan je verzekeren dat als een restaurant biologische producten gebruikt, het echt van belang is dat de chef weet hoe hij het moet bereiden. Een goed voorbeeld daarvan is restaurant Natuurlijk! In Egmond Aan Zee. Uitgekozen tot puurste restaurant 2012 van Nederland. ‘Parel van Egmond – ridder in de orde van de duurzaamheid en culinair hoogtepunt aan de Noordzeekust’, aldus Jeroen Thijssen, culinair journalist van Trouw. En hoe komt dat? Niet alleen door de pure, eerlijke, biologische producten, maar ook door het enthousiasme en het professionalisme van de eigenaren Mirjam en Niels Gouda.

Mijn motto? Eet lekker biologisch maar wel kritisch blijven!

  • even een bronvermelding, voordat ik te hard van ‘Stapel’ loop: Valkenet, P. (10 augustus 2009). Mozart goed voor planten. Volkskrant, P. 9.
Photo

EEN LEKKER POTJE VOETBALLEN

Photo
EEN LEKKER POTJE VOETBALLEN

28 november 2011 - Met deze column wijk ik af van de onderwerpen die ik tot nu toe geschreven heb. Deze hebben allemaal geheel of gedeeltelijk te maken gehad met olijfolie, de landen waar dit geproduceerd wordt of de horeca in het algemeen. Soms moet je echter je momenten pakken. Dit is er eentje.

Ik ben Spartaan. Weliswaar import, maar toch. Waarom eigenlijk, vroeg ik mij laatst af? Het is toch veel leuker om supporter te zijn van Ajax op dit moment? Gebeurt er nog eens wat. Bij Sparta is dat minder. Tenzij we het gaan hebben over de 0-9 nederlaag van Sparta in de Arena enkele jaren geleden. Ik ging nooit naar uitwedstrijden, behalve naar die wedstrijd. Had ik tot overmaat van ramp ook nog eens collega’s uit het buitenland uitgenodigd voor deze wedstrijd.

Het was natuurlijk een beetje een blamage; 0-9. Het was zo erg dat mijn gasten niet meer durfde te juichen omdat ze mij steeds kleiner en kleiner zagen worden. Sympathieke gasten. Bij een topclub als Ajax zou dan gelijk de trainer ontslagen worden en zijn er net zoveel meningen als er fans zijn. Die worden dan ook braaf opgetekend door de aanwezige media.

Een beetje net zoals nu met de soap rond Ajax. Iedereen heeft een mening, de testosteron giert door de lijven van alle geïnterviewden. Willem van Hanegem was tijdens de 0-9, trainer van Sparta. De aanhang van Ajax scandeerde natuurlijk ‘10! 10! 10!’, hiermee doelend op het halen van het magische 10 doelpunten in 1 wedstrijd. Van Hanegem’ s opmerking was rustig en tegelijkertijd briljant in al zijn eenvoud: ‘Of je met 0-9 of 0-10 verliest maakt niet uit, het blijven 3 verloren punten.’ En daarmee was de kous af.
Sparta is leuk. Als we verliezen dan is het logisch, als we winnen is het euforisch. Ik had seizoenskaarten en voor mij zaten twee wat oudere mannen, net als Waldorf en Statler van de Muppetshow. Opmerkingen zoals: ‘Hij speelt als een bitterbal’, of ‘Je gaat de verkeerde kant op, loop maar gelijk door naar de kleedkamer’, waren hilarisch. En dat vond het hele vak. Naast Waldorf en Statler zat ook een vader met zijn zoontje en dochtertje. Als de scheidsrechter voor rotte vis werd uitgemaakt door een supporter werd deze persoon er fijntjes op attent gemaakt dat er ook kinderen zaten te kijken. ‘Oh sorry!’, was dan het antwoord. Briljant toch?

Daarom vind ik Sparta zo’ n leuke club. Leuke supporters, weinig aan de hand op de tribunes, volwassen mensen die terechtgewezen worden en dit ook accepteren en bitterballen op het veld. Ze zijn gedegradeerd naar de Jupiler league. Goed spelen ze niet altijd, maar het is wel een lekker potje voetbal. Zouden er eens meer moeten doen.
Gregor Christiaans is eigenaar van horeca groothandel Olijfbedrijf, bijzondere olijfoliën en meer, exclusief voor de horeca.

Foto boven: ITWM.nl
Photo

SLOGANS, HOE VERZIN JE HET!

Photo
SLOGANS, HOE VERZIN JE HET!

8 november 2011 - Ik was juist onderweg naar een minder tevreden klant. Een verkeerde levering. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar dan ligt de onvermijdelijke ‘Murphy’ op de loer en treedt zijn wet in werking: alles gaat fout. Verkeerde levering, een lekkend blik, factuur verkeerd… Om gek van te worden. Vooral vervelend voor de klant, laat ik dat voorop stellen.

'Op weg naar een tevreden klant' kan ik als tekst op mijn auto wel vergeten. Tenzij je als bedrijf een aparte auto hebt waarop staat: ‘Op weg naar een niet zo geheel tevreden klant, maar dat gaan we zo snel mogelijk oplossen.’ Je begrijpt het al: Carglass zou hier een mooie klant aan hebben. Als deze slogan op de achterruit staat, dan moet deze zo groot zijn dat vervanging ervan een lieve duit gaat kosten.

Ik heb nog een pakkende tekst die ik gezien heb op een bestelbusje: ‘Passie voor food’. Of wat vind je van deze: ‘Vlees is onze passie’. Er wordt nogal wat af ‘gepassied’ in dit land!

Ik vraag me af of dit soort kreten ook bij de werknemers van de desbetreffende bedrijven leven. Ik zag de werknemer van de vleesboer met zijn vleespassie, wel erg gepassioneerd volle bakken vlees bij de klant in de keuken naar binnen smijten. En de chauffeur van de vrachtwagen die op weg was naar de tevreden klant sneed mij ook nog eens fijn af door zonder richtingaanwijzer naar links te denderen. Daar was ik niet echt tevreden over. Maar goed, ik ben dan ook geen klant, nietwaar?

Nu hoor ik je denken ‘en wat heeft mijnheer olijfbedrijf dan wel niet achter op de bestelbus staan?’ Passie voor olijfjes? Olijfolie is ons vak? Olijfolie natuurlijk lekker? Niets van dit alles. Maar wel een oude spreuk die gebruikt werd om vliegtuigen naar de juiste parkeerplaats te leiden, in combinatie met exposure via social media. (http://www.twitpic.com/­7bprrh )

Je moet toch wat…
Photo

Griekenland de achilleshiel van Europa?

Photo
GRIEKENLAND, ACHILLESHIEL VAN EUROPA?

30 september 2011 - Grappig, kwestie van een paar keer het woord ‘Euro’ erin gooien, stellen dat het ambtenarenapparaat corrupt is en een paar keer hard ‘Drachme’ roepen doet wonderen. Overigens wordt de titel van het onderwerp op tv dan snel: ‘niet te vertrouwen, die Grieken!’. Dat heb ik nou weer net niet gezegd, dat is media zullen we maar zeggen, weer wat geleerd.

Alle gekheid op een stokje, ik maak me best zorgen. Niet zozeer of Griekenland failliet gaat (dat is enkel een kwestie van wanneer), maar wel over de sociale onrust die zal volgen. Er wordt nu al veel gestaakt en volgens mij wordt dat alleen maar erger. Ik denk dan aan rellen en plunderingen. Griekenland heeft ook nog eens een historie van revolutionaire, anti-globalistische en anti-Amerikaanse sentimenten.

En dan het grote buurland Turkije, die twee hebben sowieso niet veel met elkaar op. Elke maand scheert een formatie van vier jachtvliegtuigen over Kreta in de richting van Turkije; even de spierballen laten zien. Aangezien de EU en Turkije op dit moment ook geen vriendjes van elkaar zijn is een grensconflict tussen Turkije en Griekenland niet ondenkbaar. Of ben ik nu te pessimistisch?

Ik hoop dat ik in de nabije toekomst weer geïnterviewd word en dat al mijn zorgen voor niets waren. De verslaggever vraagt mij dan waarom ik zo pessimistisch was, want waar had ik het over?! De rellen en plunderingen zijn achterwege gebleven, de olijfolie vloeit weer rijkelijk en het toerisme is ‘booming‘.
Waarschijnlijk zal dat ook de laatste keer zijn dat ik door EditieNL of NOS radio 1 word geïnterviewd en dat er –een soort van- charmante foto’s van me worden gemaakt. Ik ben klaarblijkelijk toch geen expert. En dat vind ik achteraf helemaal niet erg kan ik je zeggen! Nu maar hopen dat het bij een Griekse ouzo blijft, en er geen Italiaanse espresso of Spaanse paella volgt.
Photo

DAD'S MOMENT 2011

Photo
DAD'S MOMENT 2011

15 september 2011 - Nadat 20 ‘Bekende Nederlandse vaders’ op scootertjes –gesponsord- door Amsterdam gescheurd hadden, kregen ze een –gesponsorde- manicure. Vervolgens mochten de BN-ers zich –gesponsord- laten schoon eten bij dr. Fish door kleine visjes. Volgens mij realiseerden die kleine piranha’s zich niet dat er meiden zijn die daar een moord voor zouden plegen; lekker knagen aan tenen en handen van BN-ers, mummie!

De BN vaders kregen allemaal een goody bag mee met allerlei hippe, trendy, nieuwe hebbedingetjes voor de kids. Mijn –gesponsorde- productje mocht ook in de goody bag, leuk toch? Ik was erg jaloers op de vaders, ik wilde ook zo’n goodybag! En ik wilde ook op die scootertjes door Amsterdam sjezen (door Bussum –mijn woonplaats- mag ook, geen probleem, ik ben niet zo veeleisend) en ik wil ook dat visjes mij lekker vinden!

De vraag is dus eigenlijk: Hoe word ik een BN-er? Ik ben al vader, dus die hobbel heb ik al genomen. Misschien word ik wel BN-er als het product dat ik gesponsord heb zo ontzettend goed loopt dat ik gevraagd wordt voor proeverijen (al bereikt), kookworkshops, kookprogramma’s op tv en uiteindelijk een tv-serie krijg over wie mijn opvolger mag worden… Ik heb begrepen dat de oprichter van Princess in Nederland dit gaat doen. Ik heb veel respect voor deze ondernemer, maar die tv-serie is wel wat pretentieus.

Ik denk dat ik de kids nu maar ga ophalen van de crèche, even de poepluiers checken, eten maken dat ze niet eten en naar bed brengen terwijl ze het uitschreeuwen omdat ze niet willen…heb ik toch ook mijn eigen Dad’s Moment. Dat dan weer wel.
Photo

LEVERANCIERS ZIJN GEK!

Photo
LEVERANCIERS ZIJN GEK!

25 augustus 2011 - Wanneer ik de dienstdoende bedrijfsleider vraag wat ze nou doen met zoveel verschillende olijfoliën is zijn antwoord: “Ach mijnheer, er zijn er eigenlijk maar een paar die wij echt goed verkopen bij de rest moeten we de stof er afhalen”… Over voorraadkosten gesproken.

Ik besprak dit met mijn klant. “Ach ja, leveranciers zijn gek”, zegt hij. Interessante opmerking. Gaandeweg het gesprek wat daarop volgde begreep ik wat hij bedoelde. Hij vindt dat leveranciers een nieuwe klant gouden bergen beloven; glazen en parasols voor niets, geen minimum bestelhoeveelheid en leveringen volgende dag zijn ook geen probleem. De vertegenwoordiger/account-manager/relatie manager of -welke naampje er ook aan wordt geplakt- is blij omdat hij een nieuwe klant binnengehaald heeft.

Natuurlijk klinkt dit als muziek in de oren, als klant zijnde. Echter na een tijdje begint het feest: “Mijnheer, u moet toch echt een minimum bestellen, anders kunnen wij niet eens de benzine betalen hahaha.” Of “Nee mijnheer, dat artikel hebben wij niet op voorraad, maar komt volgende week weer binnen hoor, gegarandeerd!” Of wat dacht je van deze: “Wat zegt u nu? Morgen wilt u het hebben? Maar dan is het zaterdag mijnheer, dan zijn we –natuurlijk- niet geopend.”

Al deze opmerkingen zijn eerder regel dan uitzondering. Overigens worden deze niet gemaakt door de vertegenwoordiger, maar door de mevrouw van de ‘order entry’, de heer van de afdeling logistiek en de juffrouw van de afdeling voorraadbeheer. Daarom vindt hij leveranciers gek, gek omdat ze denken dat de horecaondernemer gek is. Maar die dopt zijn eigen boontjes wel. Zonder –dure, onduidelijke- titels, zonder enorm gecompliceerde marketingtheoriën. Gewoon boerenverstand: “Hier vind je 5 kg kalamon olijven voor slechts € 25,- !”, zegt de vertegenwoordiger van de groothandel en kan een glimlach nauwelijks bedwingen. Fijntjes wijs ik hem op het uitlekgewicht. Houdt hij nog maar 3 kg over, zo gek is deze leverancier nou ook weer niet en dat geldt ook voor de horecaondernemers.
Photo

DE EERSTE KOUDE PERSING

Photo
DE EERSTE KOUDE PERSING

10 augustus 2011 - Ik krijg ook altijd veel vragen over olijfolie. Vooral als ik proeverijen geef, dat is trouwens een van de leukste dingen om te doen; je passie overbrengen op mensen die serieus geïnteresseerd zijn. Wat mij wel altijd opvalt is de vraag of de geproefde olie wel een extra vierge is van de eerste koude persing. En dat is een interessante, want daar bestaat veel onduidelijkheid over. Er bestaan een aantal soorten olijfolie: lampant (niet te eten), pomace (of sansa in Italië, olijfolie, vierge olijfolie en extra vierge olijfolie (evoo). De evoo is de beste, ook hierin zit veel variatie; om een olijfolie evoo te laten zijn moet hij onder andere aan de voorwaarde voldoen dat de zuurgraad (=niet ph waarde) lager is dan 0,8. Vaak laat men het dan hierbij. En dat is een ‘major mistake’.

In het hele proces van oogst via persing naar botteling kunnen er nog duizend-en-één dingen misgaan. Zo kan de olijfolie bijvoorbeeld in aanraking komen met modderig water (goed ruiken dus), kan hij zeer onaangenaam smaken en ga zo maar door. Dus let op: een olijfolie uit de supermarkt waar extra vierge op staat hoeft helemaal geen extra vierge te zijn! En geloof me, dit komt vaker voor dan je denkt. Kunnen dan alleen experts dit ruiken ofwel proeven? Welnee! Je hoeft ook niet veel van wijn te weten om te weten of hij lekker is, maar of een wijn naar kurk ruikt of onaangenaam smaakt, dat merk je vanzelf. En dan nog: de experts mogen een wijn de hemel in prijzen, als de consument hem niet lekker vindt, dan is dat pech voor de wijn! Dat geldt ook voor olijfolie.

Veel informatie maar voor een goed doel zullen we maar zeggen. Mocht je op een onbewaakt moment tijdens het shoppen aangeklampt worden door een sensatie beluste verslaggever met de vraag: ” weet u eigenlijk wel wat extra vierge olijfolie is?”, dan heeft u een antwoord. Komt u gelukkig niet op Youtube, hoogstens word je uitgenodigd voor “Per seconde wijzer”.
Photo
Logon

Copyright © 2006-2012 Olijfbedrijf | H.Treubstraat 21 | 1402 CK Bussum | Tel: +31 6 51814835 | v3.1 | EMAIL